Merryn Allingham, „Morderstwo w księgarni”, 7/10

Flora Steel jak co dzień otwiera odziedziczoną po ciotce podupadającą księgarnię w Abbeymead. Klientów ma niewielu; jednym z nich jest Jack Carrington, autor poczytnych kryminałów, który postanowił zaszyć się w małym miasteczku, uciekając przed przeszłością. Zazwyczaj książki potrzebne mu do pracy odbiera w jego imieniu ktoś inny, lecz tym razem Jack musiał pofatygować się do księgarni osobiście. On też pomiędzy regałami natyka się na zwłoki młodego mężczyzny.

Choć Flora w najmniejszym stopniu nie odpowiada za to, co się wydarzyło, całe miasteczko naturalnie natychmiast nabiera rozmaitych podejrzeń. Policja, co dziwne, bagatelizuje sprawę, a utrata reputacji odbija się na i tak już nie najlepszych finansach księgarni. Florze nie pozostaje więc nic innego, jak energicznie zabrać się za wyjaśnianie zagadkowej śmierci mężczyzny. Wciąga w śledztwo Jacka, który z początku niechętnie opuszcza swoją samotnię, z czasem jednak odkrywa, że spotkania z Florą działają na niego terapeutycznie. Trop zdaje się prowadzić do starego hotelu Klasztor. Wkrótce – jak to w kryminałach rozgrywających się w małych społecznościach – podejrzanych jest znacznie więcej, a niemal każdy ma jakiś motyw. Sprawy komplikują się jeszcze bardziej wraz z drugą zagadkową śmiercią... Jest nawet wątek skarbu!

W przyjemnym skądinąd kryminałku, który całkiem dobrze się czyta, kryje się jednak malutka łyżeczka dziegciu. Choć rzecz dzieje się w Wielkiej Brytanii, kilkanaście lat po wojnie, w książce nie czuje się ani klimatu brytyjskości, ani powojennych czasów z ich atmosferą i relacjami międzyludzkimi. Czytelnik odnosi wrażenie, jakby ktoś opisał współczesne wydarzenia, tylko cofnął datę i usunął elektronikę. Brakuje więc nieco autentyzmu; akcji wcale nie zaszkodziłoby przeniesienie w czasy nieco bardziej współczesne. Razi nieco beztroskie postępowanie policji, które w dodatku nie spotyka się z żadnymi konsekwencjami. Oczywiście to konieczne, żeby pałeczkę mogli przejąć bohaterowie, ale jednak – dziwne.